«Τορίνο, 3 Ιανουαρίου 1889: ο Φρίντριχ Νίτσε βγαίνει από την πόρτα του σπιτιού που διαμένει, στην Οδό Κάρλο Άλμπερτ 6. Όχι μακριά από αυτόν, ο οδηγός ενός δίτροχου κάρου έχει πρόβλημα με το πεισματάρικο άλογό του. Όσο κι αν το τσιγκλά, το άλογο αρνείται να κουνηθεί και τότε ο οδηγός χάνει την υπομονή του και αρχίζει να το μαστιγώνει. Ο Νίτσε μπαίνει στη μέση με φούρια για να δώσει τέλος σε αυτή τη βίαιη σκηνή, αγκαλιάζοντας το λαιμό του αλόγου, και κλαίγοντας. Ο σπιτονοικοκύρης του τον παίρνει μέσα στο σπίτι, τον βάζει να ξαπλώσει ακίνητο και σιωπηλό για δύο μέρες, μέχρι που ο Νίτσε θα μουρμουρίσει τα απαραίτητα τελευταία του λόγια και θα ζήσει για ακόμα 10 χρόνια, βουβός και παράφρων, με τη φροντίδα της μητέρας του και των αδελφών του. Δεν γνωρίζουμε τι απέγινε το άλογο.»
Με αυτά τα λόγια ο Bela Tarr ανοίγει την ιστορία λύπης και δράματος, με τίτλο "Το Άλογο του Τορίνο". Μια ιστορία του οδηγού του κάρου, της κόρης του και του αλόγου. Ζώντας στη μέση του πουθενά, σε ένα παλιό έρημο πετρόσπιτο και με τον άνεμο να φυσάει λυσσασμένα, πατέρας και κόρη ζουν την καθημερινότητά τους με τον δικό τους καταθλιπτικό ύφος. Κάθε μέρα βγάζουν το άλογο έξω για να μαζέψουν ξύλα μέσα στον ανελέητο θυμό του ανέμου, ενώ αργότερα κλείνονται μέσα στο σπίτι για να φάνε τις καθημερινές τους βραστές πατάτες και τελικώς να κοιμηθούν. Κάποια μέρα, όμως, το άλογο αρνείται πεισματικά να βγει έξω από το στάβλο του, με αποτέλεσμα το "αφεντικό" του να εξοργιστεί και να το μαστιγώνει. Η κόρη του, σαφώς πιο ήρεμη και ψύχραιμη, ηρεμεί το ζώο και χωρίς να το πιέζει το οδηγεί πίσω στο σπίτι του. Ωστόσο, η κατάσταση δεν άλλαξε με το άλογο να συνεχίζει να μην θέλει να βγει έξω. Από την άλλη, η νεαρή κοπέλα συνειδητοποιεί ότι το νερό στο πηγάδι έχει τελειώσει, έχοντας ως αντίκτυπο την χειροτέρεψη των βασάνων.
Στο "Άλογο του Τορίνο" παρακολουθούμε 6 μέρες από την καθημερινότητα του πατέρα, της κόρης και του αλόγου. Σταδιακά, όμως, τα πράγματα και οι καταστάσεις χειροτερεύουν μέρα με τη μέρα, βλέποντας τους δύο ανθρώπους να χάνουν την υπομονή τους και τη δύναμή τους. Προς την έκτη μέρα θα προσπαθήσουν να μετακομίσουν, αφού πλέον δεν έχουν απολύτως τίποτα, αλλά μάταια. Μέχρι που την τελευταία μέρα θα παραδώσουν σώμα και ψυχή στο έλεος του Θεού, χωρίς να τους νοιάζει η ανάγκη για ζωή και επιβίωση.
Με ελάχιστους διαλόγους και ασπρόμαυρη εικόνα, ο σκηνοθέτης Bela Tarr παρουσιάζει ένα αριστουργηματικό φιλμ, μέσα από την καθημερινή ρουτίνα του ανθρώπου. Χωρίς πολλά πολλά φέρνει το δράμα μπροστά μας, κάνοντάς μας να το ζούμε και εμείς κανονικά. Ίσως, μοναδική αστοχία να αποτελούν οι 2.5 ώρες της ταινίας, καθώς αυτό που θέλει να δώσει ο Tarr θα μπορούσε να το έκανε και σε μικρότερο χρόνο, έτσι ώστε να μην κουράζει. Και πάλι, όμως, το "Άλογο του Τορίνο" είναι μια τρομερή σινεφίλ ταινία.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου